Why Philippines was overtaken by the Koreans? you know why this why..

[amingb]

The Koreans and the Other Countries in Asia that Allowed 100% Foreign Corporation are becoming a True Economic Tiger Economy, dili parihas sa Pinas nga kutob ras Newspaper ... we only have $1B dollars FDI on a yearly basis compare to them nga $15B to $20B yearly ... ug ihapon nimo pila na ka years naka benefit ana so mao na nahitabo nila karon puerting asensoha ang country .. bisan corrupt pang mga politician ...

Its the Government Policy that makes a country great and the Populace will follow ....

Because we love our country does not mean we are not allowing them to invest in our country, mao mani trend gud karon Global Economy dili oligarch economy mura gihapon ta ug Fuedal System ... anyway we allowed them but on limited opportunities ...

Even the United States of America is allowing 100% ownership ... mao nay naka lig-on pud sa ilaha economiya ... ang Pinas nalang siguro maoy close hangtod sa hangtod ... Hangtod sa Hangtod pud na aning mangiwit.

Bisan unsa pana buhaton ninyo diha wala jud mahitabo sa economiya nato nga maka level ta nila ....

[janroff]

Hala... kadaghanan nka tag iyag dagkong Business dri sa pilipinas mga Foreigner naman hinoon... like big RESTAURANTS, RESORTS. HOTELS, CARDEALERS, PARLOR, PAWNSHOP, SCHOOLS... naunsa naman ni... imbis silay muanhi para mutrabaho,,, nanganhi man hinoon sila para kitay mu trabaho para nila,,, parang BALIKTAD ata,,, hehehehe. tan awa ang mga OFW,,, nigawas sa atong country para mutrabaho... unya ang mga expats noon dri sa ato nanganhi para kitay mu trabaho nila,,, paita..... wheeeeeeeeeeeeeeeew!!!!

[janroff]

the sad thing kay ang uban name sa PILIPINO na friend or kasosyo nila ang ila gamiton para mka tukod ug business,,,.... paita,,, they can even acquire drivers lixenxe, Permit to own a firearm ug unsa pa dha na dili pweding ihatag na priviledge nila,,, wahehehehe naunsan naman ning atong NASUD uy!!! wahehehehehe

[amingb]

Watay mahimo we need foreigners to invest in our country .. mao jud na solution sa mga Developing countries ang Foreign Investment ... gamay ra kaau na sila naa sa Pinas karon dili parihas sa uban nga equal ang playing field and opportunities in doing business which is Open and unrestricted strategies.

Kanang mga OFW's naa sa lain country they serve sa mga Alien pud did2 or mga foreign investors ...

Unless lang siguro ug ang mga Pnoy born Genius like anang mga Caucasian ug White and Yellow race .. kay they can create and innovate technologies which we dont have ... dili kaya sa atong utok .. we only rely on their technologies just like sa other countries nga naka benefit ana ang naka bati lang paspas kaau ang turn over sa transfer of technology nila compare sa atoa kay limited raman ta because ug restriction.

[amingb]

Hala... kadaghanan nka tag iyag dagkong Business dri sa pilipinas mga Foreigner naman hinoon... like big RESTAURANTS, RESORTS. HOTELS, CARDEALERS, PARLOR, PAWNSHOP, SCHOOLS... naunsa naman ni... imbis silay muanhi para mutrabaho,,, nanganhi man hinoon sila para kitay mu trabaho para nila,,, parang BALIKTAD ata,,, hehehehe. tan awa ang mga OFW,,, nigawas sa atong country para mutrabaho... unya ang mga expats noon dri sa ato nanganhi para kitay mu trabaho nila,,, paita..... wheeeeeeeeeeeeeeeew!!!!

Nindot sab ni imoha ..dapat unta ari sila sa atoa mo serbisyo sa atoa dili kita mo serbisyo nila .... natural ranang mga expats mo ari diri kay much money man sila nindot man jud puy-an diri sa Pinas ganahan na sila ug beach ....

Ingon ana pud unta ta like sa mga expats .. dagko mana sila ug pension kay kasagaran ana nila retire naman ... gamay ray expats naa diri nga dili retire kana ra sigurong mga Managers ug Multinational Company.

Kita ug mo retire nata .. ka faetz pila ray pension kaha ... ug walay anak nga maka supporta nimo puerting lisora jud sa tigulang .... mao jud na mahitabo kasagaran sa pnoy sa umaabot nga panahon ...

[monroy]

Watay mahimo we need foreigners to invest in our country .. mao jud na solution sa mga Developing countries ang Foreign Investment ... gamay ra kaau na sila naa sa Pinas karon dili parihas sa uban nga equal ang playing field and opportunities in doing business which is Open and unrestricted strategies.

Kanang mga OFW's naa sa lain country they serve sa mga Alien pud did2 or mga foreign investors ...

Unless lang siguro ug ang mga Pnoy born Genius like anang mga Caucasian ug White and Yellow race .. kay they can create and innovate technologies which we dont have ... dili kaya sa atong utok .. we only rely on their technologies just like sa other countries nga naka benefit ana ang naka bati lang paspas kaau ang turn over sa transfer of technology nila compare sa atoa kay limited raman ta because ug restriction.

Sakto ni.. kung mo sulti lang ta sa tinood mas bright man jud ang korean kaysa nato. this doesnt mean there are no smart people here, it just means its easier to hire smart tech workers there. just look at all the hi-tech industries they dominate, the auto industry, chipmaking, electronics, computers, etc. Can we make those things at the cutting edge? I think, this is impossible.

But we should still be better off than we are now.. we should aim for a realistic goal like Thailand, at least theres a chance. to become as rich as korea? dream on...

[janroff]

Ang kuwang gud natong mga PILIPINO kay DISIPLINA ra jud... most of us oretend na "MAGALING""more fun in the Phil" "talentadong Pilipino" unsa mana na clase na Idolohiya... paiata... kadaghanan ani mga taga MANILA jud,,, grabe kaayu sila IDOCRASY sa mga ARTISTA. local or international,, wala nila gitan aw ang kahimtang sa nasud nato... Ma proud sa GAMAY na Talent na gipakita sa mga pinoy gawas sa nasud,,,, mu appreciate ta pero dili jud ingon ana ka exagerated na ipanghambog ang usa ka individual... like PACMAN,,, unsa raman gud na c PACMAN boxing mana,,,, unya ma proud ka sa KILLINGS, ROBBERY, CORRUPTION, LABAY BASURA, PANULIS,KIDNAPPINGS, DRUGS,DI KABAW MULINYA, TRAFFIC way disiplina,.... mao na dapat atong tan awn,,, dili kanang mga... PACMAN/CHARICE/APPLE PINEDA/ ug kinsa panang sikat sikat dra,,, dili mana sila mka tabang sa atong nasud,,, mga BOGOK man kasagaran sa atoa gud.. kay ulahi na bitaw ta sa sibilisasyon.... 3rd WORLd Country gud ta... naa pay mga BABAY nato dri na mangabit nlag, KOREANU, BRITISH, CHAT ug AMERIKANO, NORWEGIAN, unsa pana dha na LAHI... haskang PAITA.... para lng maluwas ang iyang kaugalingon,,, it really proves how CRABY our mentallity is... kung tanan lng untang taw dri sa pilipinas noh parehas ug utok nato dri sa istorya,,, nindot jud... pero unsa may mahimo sa taw na nindot ug prinsipyo ug 1:100,000 ang ratio.... hahay... PILIPINAS

[janroff]

naa koy iPOST na article... basaha ninyo..... murag wa xay lami sa sinugdanan pero tiwasag basa,,, nindot kaayu!!! ang Tittle


"MINSAN MAY ISANG PUTA"

[janroff]

"MINSAN MAY ISANG PUTA"

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko, puta daw ako. Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila, ako daw ang pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon. Di ko nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko.

Tara, makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo.

Alam mo, maraming lumapit sa akin. Nagkagusto at naakit. Ang hirap pag lahat sa iyo, virgin eh. Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya nila ako ginago? Hindi ko maintindihan ang mga nangyari sa akin. Bukas palad ko naman silang pinakitunguhan, ni hindi ko nga itinuring na iba. Iniisip ko na nga lang na kasi di sila taga rito kaya siguro talagang ganoon.

Tatlong malilibog na foreigners ang nagpyesta sa katawan ko. Sabi nila na-rape daw ako.

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di ko makakalimutan.

Parang maski di ko ginusto ang mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya. Kasi, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. May mga pagkakaton na nasusuka na ko sa mga nangyayari sa aming dalawa. Parang ‘pag humahalinghing siya, nararamdaman ko na nalalason ako.. Gusto ko mang umayaw, hindi ko makuhang humindi. Hindi ko din alam kung bakit. Ibang klase din kasi siya mag-sorry eh, lalo pa at inalagaan niya ako at ang mga naging anak ko.

Alam mo, parating ang dami naming regalo – may chocolates, yosi at ano ka! May datung pa! Nakakabaliw siya! Alam kong ginagamit niya lang ako pero pagamit naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa!

Nung kinasama ko siya, guminhawa buhay namin. Sosyal na sosyal kami! Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin, yun pala unti-unti niya akong pinapatay.

Punyetang buhay! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik na akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga ko. Palayasin ko na daw. Taon ang binilang bago ako natauhang makining sa payo. Iniisip ko kasi na parang di ko kakayanin na mawala siya sa akin… Sa amin! .

Sa tulong ng ilan sa mga anak ko, napalayas ko ang demonyo pero ang hirap magsimula. Hindi nga ako sigurado kung nabunutan ako ng tinik o nadagdagan pa. Masyado na kasi kaming nasanay sa sarap ng buhay na naranasan namin sa kanya, kaya eto nabaon kami sa utang. Lubog na lubog kami sa pagkakautang, kulang yata pati kaluluwa namin para ibayad sa mga inutang namin.

Nakakahiya man aminin pero hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, kapit sa patalim sabi nga nila. Para akong isang aso na nangagat ng amo, na bumabahag ang buntot at umaamo kapag nangangailangan.

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kasi ang isang magandang katulad ko. Ang dating hinahangaan at humahalina ay nabibili sa murang halaga. Alam mo maski ganun ang mga nangyari sa akin, nilakasan ko pa rin ang loob ko. Kailangan makita ng mga anak ko, na masasandalan nila ako maski ano pang mangyari.

Maski ano pa ang sabihin ng iba, sinisikap namin na maging maganda ang buhay namin. Nag-aambisyon kami at nangangarap. Ayun, may mga anak ako na nasa Japan, Hong Kong, Saudi. Yung iba nag-US, Canada, Europe. ‘Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman silbi. Masaya daw sa piling ko, maski amoy pusali ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na nanamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming lahat. Eto na nga ang panahon na halos di na kami makaahon sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng palaki! Paano na lang ang mga anak kong naiwan sa aking puder? At paano na lang ang mga anak kong nasa abroad? Baka di na nila ako balikan o bisitahin man lang? Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko, madama lang ng mga anak ko ang pagmamahal ko. Malaman nila na ibibigay ko ang lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin. Napapag-usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga ng mga anak ko eh, namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa kahit anong gawain. Tama man o mali.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit sa akin. May malasakit man, nahihilaw pa.

Mabigat dalahin para sa akin, ang katotohanan na ni minsan ay di kami naging isang pamilya. Halos lahat ng mga anak ko, galit sa isa’t isa. IIlan ang gusto magtulungan, naghihilahan pa. Madalas kong itinatanong sa sarili ko kung naging masama ba akong nanay para magturingan ng ganito ang mga anak ko?

Kanino bang similya ng demonyo nanggaling ang mga anak kong maituturing mong may mga pinag-aralan pero nakakadama ng saya at sarap sa paghihirap ng kapatid nila? Di ko lubos maisip kung saan impiyerno nanggaling ang kasikiman ng ilan sa mga anak kong ito. Sila pa naman ang inaasahan kong magbabangon sa amin. Nakakabaliw isipin na natitiis nila ang kalagayan ng kanilang mga kapatid na halos mamatay sa hirap ng buhay. Parang di sila magkakapatid sa tindi ng pagkaganid at walang pagmamalasakit.

Ang di ko akalain ay mismong mga anak ko, ang tuluyang sisira sa akin. Kinapital ang laspag na ganda ko. Masaya sila sa mga nabibili nila mula sa pinagputahan ko. Buong angas nilang pinagyayabang ang mga pansamantalang yaman at ang kanilang hilaw na pagkatao sa mga makakakita at makikinig. Talaga bang nakakalula ang materyal na kayamanan at mga titulong ikinakabit sa pangalan? Hindi ko maintindihan.

Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala sarili ko.

Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng mga anak ko. Ilang linggo pa, magbabagong taon na. Natatakot ako sa taong darating. Ngayon pa lang usap-usapan na ang susunod na pangbubugaw sa akin. Gagamitin pa nila ang kahinaan ng mga kapatid nilang alipin sa kalam ng tiyan. Sa tagal ng panahong ganito ang sitwasyon namin parang eto lang ang sulok na gagalawan ko. Sana may magtanggol naman sa akin. Ipaglaban naman nila ako. Gusto kong isigaw: “Ina ninyo ako! Pagmamahal nyo lang ang kailangan ko!”

Sensya na, ang haba na ng drama ko. Masisira na ang make up ko nito eh. Salamat ha, pinakinggan mo ako. Malaking bagay sa akin na nakausap kita. Ang tagal nating nag-usap, di man lang ako nagpapakilala.

Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko.

Pilipinas nga pala.

_____________________

[edoy]

nakabasa nako ani nga article way back 2005.pero ang pinas kay pinas lang jud ghapon !